Taboe op euthanasie verdwijnt in de ouderenzorg

Afgelopen maart heeft een journalist een dag meegelopen met mij, waarbij ik haar o.a. heb verteld over hoe we binnen onze instelling omgaan met (het praten over) euthanasie, ze heeft meegekeken bij de scholing over euthanasie en een paar willekeurige bewoners gesproken.

In 2013 zijn wij een expertteam euthanasie gestart en ben ik als gz-psycholoog daarbij betrokken. We houden o.a. bij hoe vaak er een uitvoering binnen onze locaties plaatsvindt. Aan de hand van die (eerste) ervaringen, zag ik de impact die een euthanasie-uitvoering heeft op zorgmedewerkers. We leerden van iedere uitvoering en wat daarbij waardevol was en wat soms niet helpend is. We schreven een (eerste versie van een) Leidraad Euthanasie. Als psycholoog, vaak ook samen met de geestelijk verzorger, hebben we aandacht voor de medewerkers voorafgaand aan een euthanasie, schenken we op de dag zelf ondersteuning/nazorg aan het team en plannen we in die week erna ook nog een terugblikbijeenkomst. Al naar gelang de wens. Ik heb ervaren dat geen enkele euthanasie hetzelfde is. Tijdens alle scholingen die ik gegeven heb, ben ik ook getroffen door de vele ervaringen die medewerkers meenemen vanuit hun privésfeer. Tsja, met ondertussen meer dan 10.000 uitvoeringen in Nederland in 2025 kan dat ook bijna niet anders.

De journalist gaf aan op zoek te zijn geweest naar zorginstellingen die een beleid rondom euthanasie hebben en dat ze die, behalve bij onze organisatie WoonZorgcentra Haaglanden, niet heeft kunnen vinden. Ik ben wel nieuwsgierig of dat echt zo is? Hoe zie jij je rol als psycholoog bij euthanasie? Ik ben benieuwd wat jullie van bijgevoegd artikel vinden.